شنبه 5 بهمن 1398 | Saturday, 25 January 2020
 منوی اصلی
 
اوقات شرعی 
 
تاریخ : پنجشنبه 18 آذر 1389     |     کد : 6804

نماز استسقاء

نماز استسقاء

نماز استسقاء
در سـال شـشـم مـردم مـديـنـه دچـار قـحـطـى و بـى آبـى شـديـد شـدنـد، مـاه رمـضـان همان سال رسول خدا صلى الله عليه و آله نماز استسقاء خواندند (537) نماز استسقاء چنان كـه فـقـهـاء فـرمـوده انـد دو ركـعـت اسـت مـانـنـد نـمـاز عـيـد، كـه در ركـعـت اول پـنـج قـنـوت و در ركـعـت دوم چـهـار قـنـوت دارد و در اول هر قنوت تكبير گفته مى شود.
مـسـتـحـب اسـت كه مرم سه روز روزه بگيرند و در روز سوم به مصلى رفته نماز استسقاء بـخوانند و روز سوم دوشنبه باشد اگر نشد از چهار شنبه روز گرفته و در جمعه نماز رونـد، امام جماعت بعد از نماز رداى خويش پشت رو كرده و به شانه مى اندازد، بالاى منبر رفته ، رو به قبله صد مرتبه با صداى بلند الله اكبر مى گويد، بعد به طرف مردم دسـت راسـت متوجه شده صد مرتبه با صداى بلند سبحان الله مى گويد، بعد به طرف چپ به مردم متوجه شده صد مرتبه با صداى بلند لا اله الا الله مى گويد، بعد به مردم رو كرده ، صد مرتبه الحمد الله ، مى گويد، آنگاه دست بلند كرده و با مردم شروع به مردم و با عجز و الحاح از خدا طلب ياران مى كنند...
مـرحـوم مـجـلسـى در بـحـار از انـس بـن مـالك نـقـل كـرده : مـردم بـر عـهـده رسـول الله صـلى الله عـليـه و آله بـه قـحـطـى گـرفـتـار شـده ، و گـفـتـنـد: يـا رسـول الله بـاران نـايـاب شـده ، درخـتـان خـشكيده ، حيوانات تلف شدند، مردم گرفتار قحطى گشتند، از خداى عزوجل براى ما فلان بطلب .
فـرمـود: در فلان روز براى استسقاء بيرون شويد و با خود صدقاتى بياوريد در روز موعود آن حضرت با مردم به مصلى بيرون رفتند، حضرت در جلو ايستاده دو ركعت با مردم نـمـاز خـوانـدنـد، آن حـضـرت در نـمـاز عـيـديـن و اسـتـسـقـاء در ركـعـت اول حـمـد و سـوره اعلى و در دوم حمد و سوره غاشيه مى خواندند. آنگاه رو به مردم كرده و رداى خويش را پشت رو فرمود تا قحطى به فراوانى برگردد، بعد زانو بر زمين زد و دسـت بـه درگـاه پـروردگـار دراز نـمود، و تكبير گفت ، و بعد فرمود: اللهم اسقنا و اغثنا غيثا مغيثا، و حيا ربيعا، غدقا مغدقا عاما هنيئا مريئا مريعا و ابلا شاملا مسبلا مجلجلا دائما دررا نـافـعا غير ضار عاجلا غير رائث اللهم تحيى به البلاد و تغيث به العباد و تجعله بـلاغـا للحـاضـر مـنـا و البـاد اللهـم انـزل فـى ارضـنـا زيـنـتـهـا و انـزل عـليـهـا سـكـنها اللهم انزل علينا من السماء ماء طهورا تحيى به بلدة ميتا واسقه مما خلقت انعاما و اناسى كثيرا(538)
انـس گـويـد: ازمـحـل نـماز حركت نكرده بوديم كه تكه هاى ابر در هوا پيدا شده و به هم پـيـوسـتـنـد آن وقـت هـفـت شـبـانـه روز مـرتـب بـاران بـاريـد، مـردم شـكـايـت آمـدنـد كه يا رسول الله صلى الله عليه و آله زمين غرق شد، خانه ها ويران گرديد، راهها قطع شدند از خـدا بـخـواهـيـد كـه بـاران را تـمـام فرمايد، حضرت كه در منبر بود تبسم فرمود به طـوريـكه دندانهاى مباركش ‍ ديده شد، اين تبسم به علت سرعت ملامت انسان بود، بعد دست به درگاه خدا برداشت كه :
اللهم حوالينا و لاعلينا، اللهم على رؤ س الضراب و منابت الشجر و بطون الاودية و ظهور الاكام
پـروردگـارا بـر اطـراف مـا بـبـاران نـه بـر ما، خدايا بر تپه ها و بر باغها و دره ها و جنگلها بباران ، انس بن مالك ، گويد: ابرها از مدينه كنار رفتند، و در اطراف شهر حلقه زدند، بالاى شهر به صورت دائره از ابر خالى شده فقط بر اطراف مى باريد.
در بعضى روايات آمده : چون مدينه به صورت چادرى درآمد، و باران فقط بر اطراف مى باريد، رسول خدا صلى الله عليه و آله خنديد تا دندانهايش آشكار گرديد، فرمود: خدا بـه عـمـومـى ابـوطـالب رحمت كند، اگر زنده بود، از دين اين وضع چشمش روشن مى شد، كـيـسـت كه شعر او را بر ما بخواند، على بن ابيطالب عليه السلام برخاست و گفت : يا رسـول الله صـلى الله عـليـه و آله گـويـا ايـن شـعـر پـدرم را اراده فرموده اى ؟ كه در تعريف شما فرموده است :
و ابيض يستسقى الفهام بوجهه
ثمال اليتامى عصة للارامل
تلوذ به الهلاك من آل هاشم    
فهم عنده فى نعمة و فواضل
كـذبـتـم و بـيـت الله يـبـزى مـحـمـد    
و لمـا نقاتل دونه و نناضل
و نسلمه حتى نصرع حوله      
و نذهل عن انبائنا والحلائل (539)
حـضـرت فـرمـود: آرى ايـن را مـى گـفـتـم : يـعـنـى : نـورانـى جـمـالى (در رسـول خـدا صـلى الله عـليه و آله ) كه به نورانيت او از ابر آب خواسته مى شود، پناه يـتـيـمـان و حـافـظ آبـروى زنـان بـى صـاحـب اسـت . مـبـتـلايـان آل هـاشـم بـه او پـنـاه مـى آورنـد و در محضر او از نعمتها بهره مند مى شوند، كفار قريش دروغ مـى گـويـيـد كـه مـحـمـد صـلى الله عـليه و آله را تنها مى گذاريم ، و در حمايت او شـمـشـيـر نـمـى زنـيـم و جنگ نمى كنيم ، و او را به شما تسليم مى نماييم نه بلكه از او دفاع مى كنيم تا در حمايت او به خون در غلطيم و از زنان و فرزندان چشم بپوشيم
اشـعـار چـهـار گـانـه از قـصـيـده مـعـروف حـضـرت ابـوطـالب اسـت كـه در وصـف رسول خدا صلى الله عليه و آله و حمايت از وى سروده است تمام قصيده نود و چهار (94) بيت است (540)
بـه هـر حـال نماز استسقاء از مستحبات اسلام است كه توسط آن حضرت تشريع گرديد، بـعـد از وى امـامـان عـليـه السـلام و صـلحـاء بـه آن عـمـل كـرده و مـى كـنند، بعد از وقايع شهريور 1320 كه متفقين به ايران حمله كردند، در شهر قم كم آبى شد، مرحوم آيه الله آقاى سيد محمد تقى خوانسارى در قم نماز اسـتـسـقـاء خـوانـدنـد، بـارانـى تـاريـخـى بـاريـد به طورى كه : افسران آمريكايى يا انـگـليـسـى بـه آن حـضـرت سفارش كردند از خدا بخواهيد، جنگ تمام شود ما نيز به نزد خانواده هاى خويش برگرديم .
منابع
537- بحارالانوار، ج 20 ص 229، كامل ، ج 2، ص 43؛ وفاءالوفاء، ج 1 ص 310
538- غيث : باران ، حى : باران ، جد: باران عمومى ، طبق : همه گير، غدق : باران درشت دانـه ، مـريـع : عـمـومـى ، وابـل : بـاران تـنـد، مـسـبـل : بـاران ، مـجـلجـل : ابـر پـرباران و با رعد، درر: ابر با ريزش ، رائث : بطى ء، بلاغ : كافى ، سكن : قوت و خوراك ، باد: آنكه در باديه و صحراست
539- بحارالانوار، ج 20 ص 299؛ الغدير، ج 2 ص 4، به طور اختصار
540- در سيره ابن هشام ، ص 291 - 299 آمده است


نوشته شده در   پنجشنبه 18 آذر 1389    
PDF چاپ چاپ