شنبه 10 اسفند 1398 | Saturday, 29 February 2020
 منوی اصلی
 
اوقات شرعی 
 
تاریخ : شنبه 6 آذر 1389     |     کد : 6097

ايمان

ايمان

ايمان
1. ايمان
تلاش و حركت آدمى - كه فلسفه بودن اوست - نقطه آغاز و سكوى پرش دارد... و آن ايمان است.
ايمان يعنى باور، پذيرش و پايبندى به آنچه براى آن و در راه آن به تلاش و جد و جهد است و به راهى كه وى را به آن سرمنزل مى‏رساند و... بالاخره، به خود اين تلاش و حركت...
بدون ايمان، هر حركت و پويشى ناپايدار و بيفرجام است و هر پويندئى دلمرده و بى نشاط و سرانجام، خموش و راكد و بيحركت...
تكيه قرآن بر روى ايمان و مومن و معرفى اين خصلت به عنوان برترين ارزشها و سرآمدترين خصلت‏هاى انسان، از اين واقعيت سرچشمه مى‏گيرد.
به فهرست ارزشهاى طراز اول اسلامى در آيه زير و به پايگاه ايمان - كه در رأس آن همه به حساب آمده - بنگريم و بينديشيم:
ليس البران تولوا وجوهكم قبل المشرق و المغرب نيكوئى آن نيست كه چهره به سمت خاور و باختر بگردانيد.
ولكن البرمن نيكو آن است كه:
امن بالله و اليوم الاخر و الملئكة والكتاب و النبين به خدا و روز واپسين و فرشتگان و كتاب آسمانى و پيامبران، ايمان آورد.
و اتى المال على حبه ذوى القربى و اليتامى و المساكين و ابن السبيل و السائلين و فى الرقاب. و مال را - با همه شيفتگى ‏اش بدان - به نزديكان و يتيمان و افتادگان و در راه ماندگان و سائلان و بردگان عطا كند.
و اقام الصلوة و نماز را به پا دارد.
و اتى الزكوة و زكاة مال را بپردازد.
و الموفون بعهدهم اذا عاهدوا و آنانكه چون پيمان بستند بر سر پيمان خود ايستاده‏اند.
و الصابرين فى البأساء و الضراء و حين البأس و آنانكه در سختى‏هاى زندگى (تنگدستى و بيمارى) و در ميدان نبرد، پايدار و مقام اند.
اولئك الذين صدقوا اينهايند آنانكه (در داعيه طلب و پويندگى) سخن به راستى و درستى گفته‏اند.
و اولئك هم المتقون و هم اينهايند دارندگان تقوا.
(بقره / 177)
به همين جهت در پاسخ اهل كتاب كه يهودى يا نصرانى شدن را تنها وسيله رستگارى و راهيابى مى‏ دانستند، قرآن، ايمان گسترده اسلامى را مطرح مى‏كند و آن را موجب راهيابى مى ‏شناسد:
قولوا امنا بالله و ما انزل الينا بگوئيد به خدا و به آئينى كه براى ما فرو فرستاده شده ايمان آورده‏ايم.
و ما انزل الى ابرهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و الاسباط و به آئينى كه به ابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و نوادگان، فرستاده شده است.
و ما اوتى موسى و عيسى و به آنچه موسى و عيسى (از سوى خدا) داده شده‏اند.
و ما اوتى النبيون من ربهم و به آنچه پيامبران از سوى پروردگارشان داده شده‏اند.
لا نفرق بين احد منهم ميان آنان (از جهت پيامبرى و اعزام خدائى) هيچ تفاوتى نمى ‏گذاريم.
و نحن له مسلمون و ما تسليم و فرمانبردار اوئيم.
فان امنوا بمثل ما امنتم به فقد اهتدوا پس اگر ايمانى همانند ايمان شما بيابند، به حقيقت، هدايت يافته‏ اند.
(بقره / 135 - 136)


2. ايمان از روى آگاهى
در اين تلاوت، موضوعات زير با تامل و دقت به دست مى‏آيد:
1. ايمان به اصول و مبانى عقيدتى، يكى از خصلت‏هاى برجسته پيامبر خدا و پيروان راستين او است، چندان برجسته، كه بر روى آن در قرآن تكيه‏اى مخصوص انجام گرفته است:
امن الرسول بما انزل اليه من ربه پيامبر به آنچه از جانب پروردگارش بر او نازل گشته، مومن و گرويده است.
و المؤمنون كل امن بالله و ملئكته و كتبه و رسله و مومنان همه ايمان آورده‏اند به خدا و فرشتگانش و كتابهايش و پيامبرانش.
لا نفرق بين احد من رسله (و گويند) ميان هيچيك از پيامبران او تفاوت نمى‏گذاريم (همه را فرستاده و مأمور خدا مى‏دانيم)
(پذيرش وحى)
و قالوا سمعنا و اطعنا و گويند: شنيديم (فهميديم) و فرمان برديم...
غفرانك ربنا و اليك المصير مغفرت تو را جويائيم - پروردگارا - و بازگشت همه بسوى تو است.
(بقره / 286)
2. ولى ايمان، از روى شعور و آگاهى و فهم است، نه كوركورانه و از روى تقليد. و همين ويژگى است كه ايمان آنان را از سرسپردگى‏ها و دلباختگى‏هاى عاميانه كه غالبا پوچ و بى عمل و زوال‏پذير است ممتاز مى‏سازد.
در آيات زير، نشانه بارزى از اين آگاهى را مى‏توان مشاهده كرد:
ان فى خلق السموات و الارض به يقين، در آفرينش آسمانها و زمين و اختلاف اليل و النهار و آمد و شد شب و روز.
لايات لاولى الالباب الذين يذكرون الله قياما و قعودا و على جنوبهم نشانه‏هاى روشنى است براى خردمندان، آنها كه خدا را در حال ايستاده و نشسته و به يك پهلو خوابيده ياد مى‏كنند.
و يتفكرون فى خلق السموات و الارض و در آفرينش آسمانها و زمين مى‏انديشند.
ربنا ما خلقت هذا باطلا سبحانك (و بدل و زبان مى‏گويند:) پروردگار ما! اينهمه را به بيهودگى نيافريده‏اى، (تو از بيهودگى منزه و پيراسته‏اى!)
فقنا عذاب النار پس ما را از شكنجه آتش محفوظ بدار.
ربنا انك من تدخل النار فقد اخزيته پروردگار ما! بيگمان هر كه را به آتش در افكنى، زبون و سرافكنده‏اش ساخته‏اى،
و ما للظالمين من انصار و ستمگران را هيچ يار و مددى نيست.
ربنا اننا سمعنا مناديا ينادى للايمان پروردگارا ما (به گوش دل و با تفكر در پديده‏هاى خلقت) صداى ندا كننده‏اى را كه به ايمان فرا مى‏خواند
ان امنوا بربكم (و مى‏گفت) به پروردگارتان ايمان آوريد، شنيدم.
فامنا و (در پاسخ اين نداى تكوين) ايمان آورديم...
(آل عمران / 190 - 192)
3. اگر اين آگاهى و فهم و استدلال روشن بينانه، نباشد ايمان به تحجر و تعصبى جاهلانه بدل مى‏گردد و راه حقيقت بينى و هدايت را نيز به روى آدمى مى‏بندد. لذا ايمان‏هاى متعصبانه يا مقلدانه ‏اى كه كافران و مخالفان، به افكار پوشالى خود مى‏ ورزيدند، در قرآن بشدت محكوم و مورد تخطئه است.
به لحن توبيخ‏آميز و پر معناى اين آيه گوش كنيد:
و اذا قيل لهم تعالوا الى ما انزل الله و الى الرسول و چون به آنان گفته شود كه بيائيد و آنچه را خدا فرستاده و پيامبر مى ‏آموزد، بيازمائيد و بفهميد.
قالوا حسبنا ما وجدنا عليه اباءنا گويند راه و رسمى كه پدران خود را بر آن يافتيم ما را بس...!
او لو كان اباؤهم لا يعلمون شيئا و لا يهتدون آيا و گرچه پدرانشان هيچ نمى‏ دانسته و ره به جائى نمى‏برده‏اند؟!
(مائده / 104)


3. ايمان زاينده و همراه با تعهدات عملى
آيا ايمان بمعناى باور و پذيرش فكرى كامل، به تنهائى و بطور مجرد كافى است؟ يا ايمان از اينجهت كه نقشبند زندگى و زاينده عمل است معتبر مى‏باشد؟ قرآن، ايمان را همواره در كنار عمل و بعنوان انگيزه‏اى براى پيمودن راهى درست به سوى مطلوب مورد نظر قرار داده و در دهها آيه، پاداشهاى دنيوى و اخروى را بر ايمان توأم با عمل مترتب ساخته است.
بگفتار قرآن گوش فرا دهيم و در آن بينديشيم:
يا ايها الذين امنوا اركعوا و اسجدوا اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! ركوع و سجود كنيد،
و اعبدوا ربكم و افعلوا الخير لعلكم تفلحون و پروردگارتان را عبادت كنيد و كار نيكو انجام دهيد، مگر موفقيت يابيد.
و جاهدوا فى الله حق جهاده و در راه خدا چنانكه شايسته است مجاهدت نمائيد،
هو اجتبيكم و ما جعل عليكم فى الدين من خرج او است كه شما را برگزيده و در دين بر شما هيچ دشوارى و ناسازگارى قرار نداده.
ملة ابيكم ابرهيم اين شيوه و آئين پدرتان ابراهيم است،
هو سميكم المسلمين من قبل و فى هذا او شما را از پيش و در اين نوبت مسلم ناميده است.
ليكون الرسول شهيدا عليكم و تكونوا شهدا، على الناس تا پيامبر گواه و ديدبان شما باشد و شما گواهان و ديدبان بشريت باشيد.
فاقيموا الصلوة و اتوا الزكوة و نماز بپا داريد و زكوة بدهيد.
و اعتصموا بالله و به خدا متكى و پناهنده گرديد، (به آئين او متوسل شويد)
هو موليكم فنعم المولى و نعم النصير او است سرپرست و پشتيبان شما، نيكو پرست و نيكو يارى است.
در آيات بالا، مهمترين خواص ايمان مذهبى، يعنى: پيروزى و موفقيت، برگزيدگى، رهبرى و ديدبانى بشريت و بالاخره برخوردارى از حمايت و كمك خدا، بر ايمانى آميخته به عمل و زاينده تحرك، مترتب گرديده است.
آيه زير (از سوره انفال) نيز با لحن و بيانى ديگر، عمل‏هاى ناشى از ايمان را به ياد مى‏آورد و نقش توأم ايمان و عمل را در مرزبندى جامعه اسلامى، مشخص مى‏سازد:
ان الذين امنوا و هاجروا و جاهدوا باموالهم و انفسهم فى سبيل الله به يقين، كسانيكه ايمان آوردند و هجرت كردند (بخاطر خدا و جامعه اسلامى از خانه و زندگى دست شستند) و با مال و جان خود در راه خدا مجاهدت نمودند.
و الذين اووا و نصروا و آنكسانيكه پناه دادند و يارى كردند.
اولئك بعضهم اولياء بعض آنان بهم پيوستگان و هم جبهگان يكديگرند.
و الذين امنوا و لم يهاجر و امالكم من و لا يتهم من شى‏ء حتى يهاجروا و آنانكه ايمان آوردند ولى هجرت نكردند (و به عضويت جامعه اسلامى كه متضمن تعهدات فراوان است در نيامدند) شما را با آنان پيوند و پيوستگى اى نيست تا وقتى هجرت كنند.
(بخشى از آيه 71)


4. ايمان و پايبندى به تعهدات
ايمان درست - طبق آياتى كه در تلاوت قبل، مورد تدبر قرار گرفت - ملازم با تعهد است. نفع طلبان، به مسئوليت‏هاى ايمانى به چشم يك تعهد لازم الاجراء نگاه نمى‏كنند.
بلكه تا آنجا باين تعهدات پايبندند كه با منافع شخصى و تجاوز كارانه آنان سازگار باشد. و در غير اينصورت، با بى اعتنائى و لاقيدى، آنرا به كنارى مى‏نهند.
فرهنگ قرآن بصراحت، اين گونه افراد را - كه شايد مايه‏اى از ايمان قلبى براى روزهاى پريشانى نيز در گوشه دل ذخيره كرده‏اند! - بى ايمان و نامومن اعلام مى‏كند و سعادت و رستگارى و پيروزى و برترى و... را كه نويدهاى خدا به مومنان است، مخصوص آنكسانى مى‏داند كه در همه حال و بهر صورت، پايبند و متعهد در برابر تكليف‏هاى دين مى‏باشند.
آيات زير، نداى روشنگر قرآن در اين مورد است:
لقد انزلنا ايات مبينات همانا نازل ساختيم آياتى روشنگر.
والله يهدى من يشاء الى صراط مستقيم و خدا هر كه را بخواهد براه راست رهنمون مى‏گردد.
و يقولون امنا بالله و بالرسول و اطعنا مى‏گويند به خدا و پيامبر ايمان آورديم و سر بفرمان نهاديم.
ثم يتولى فريق منهم من بعد ذلك آنگاه گروهى از آنان پس از اين ادعا، سر از فرمان دين مى‏پيچند.
و ما اولئك بالمومنين و اينان مومن نيستند.
و اذا دعوا الى الله و رسوله ليحكم بيتهم و چون دعوت شوند به سوى خدا و پيامبر كه ميان آنان حكم و داورى كند،
اذا فريق منهم معرضون گروهى از آنان را مى‏نگرى كه روى گردانند
و ان يكن لهم الحق يأتوا اليه مذعنين و اگر (در ماجرائى) حق به جانب آنان باشد، گوش به فرمان و سر به راه، نزد پيامبر مى‏آيند!!
افى قلوبهم مرض آيا در دل مرضى دارند؟
ام ارتابوا يا به دو دلى و شك (در امر دين) دچار شده‏اند؟
ام يخافون ان يحيف الله عليهم و رسوله يا مى‏ترسند كه خدا و پيامبرش بر آنان ظلم كنند؟
بل اولئك هم الظالمون حقيقت آنست كه آنان خود ستمگرانند
انما كان قول المومنين اذا دعوا الى الله و رسوله ليحكم بينهم سخن مومنان بهنگامى كه نزد خدا و پيامبر براى حكم و قضاوت فرا خوانده شوند جز اين نيست كه...
ان يقولوا سمعنا و اطعنا گويند: شنيديم (دانستيم) و فرمان برديم.
و اولئك هم المفلحون و فقط آنهايند رستگاران و به هدف نائل شوندگان‏
و من يطع الله و رسوله هر كه از خدا و پيامبرش اطاعت كند،
و يحفش الله و يتقه و از خدا بيم برد و پروا كند،
فاؤلئك هم الفائزون پس منحصرا آنهايند موفق شوندگان.
(نور / 46 تا 52)
و عاقبت در دو آيه بعد، وعده دلنشين خلافت الهى و سيطره سياسى بر جهان و تشكيل جامعه ايده آل اسلامى را به مومنانى كه عمل شايسته و متناسب را با ايمان، قرين سازند، نويد مى‏دهد:
وعدالله الذين امنوا منكم و عملوا الصالحات خدا به كسانيكه ايمان آورده و عمل شايسته انجام دهند، وعده و نويد داده است،
ليستخلفنهم فى الارض كما استخلف الذين من قبلهم كه بدون ترديد آنان را در زمين، خليفه و جانشين مى‏سازد، همانطور كه پيشينيان را خليفه ساخت.
و ليمكنن لهم دينهم الذى ارتضى لهم و آئينشان را كه براى آنان پسنديده است، مستقر و پابرجا مى‏نمايد.
و ليبدلنهم من بعد خوفهم امنا و پس از ترس و نا امنى، براى ايشان امنيتى ارزانى مى‏دارد كه:
يعبدوننى لا يشركون بى شيئا مرا عبوديت كند و كسى را شريك من نسازند.


5. نويد ها
براى بهره‏مند شدن از سعادت همه جانبه و كامل، آدمى به چه چيزهائى محتاج است؟
1. محتاج است به اينكه: هدف و سرمنزل سعادت را بشناسد و راه آن را بداند (هدايت.)
2. و اينكه: پرده‏هاى جهل و غرور و پندار و هر آنچيزى كه گوهر بينش و خرد او را در حجابى ظلمانى مى‏پيچد و نيروى ديدن و فهميدن را از او مى‏گيرد، زايل گردد و شعاعى از نور حقيقت بر دل او بتابد (نور).
3. و اينكه: در راه طولانيش به سوى سعادت، از دغدغه‏ها و وسوسه‏هاى درونى - كه توانفرساتر از عامل‏هاى بازدارنده برونى است - برهد (اطمينان و امن.)
4. و اينكه: تلاش خود را ثمربخش بداند و به فرجام نيك آن، اميدوار باشد.
5. و اينكه: لغزشها و خطاهايش قابل جبران و مورد بخشايش باشد (مغفرت و رحمت.)
6. و اينكه: در همه حال از دستاويز و تكيه گاهى مورد اطمينان، برخوردار باشد.
7. و اينكه: در مواجهه با دشمن‏ها و دشمنى‏ها از نصرت و مدد نيروئى برتر از نيروى آدميان، برخوردار گردد.
8. و اينكه: بر جبهه‏ها و صف‏هاى مخالف، برترى و رجحان داشته باشد. . و اينكه: بر دشمنان راه و هدفش، كه مانع و خنثى كننده تلاش اويند، پيروز گردد.
10. و اينكه: عاقبت از همه سختى ها و فشارها و بندها و حصارها، رسته و به مقصود و منظور خود نائل گردد (فوز و فلاح)
11. و اينكه: در همه حال - در راه و در منزل - از ذخيره هائى كه براى آدمى در اينجهان مهيا گشته، بهره‏مند شود. و و و....
و بالاخره اينكه: پس از سپرى شدن دوران زندگى و پايان يافتن همه تلاشها، خود را با پاداشى شايسته روبرو ببيند و در بهشت نعمت و رضوان بيارمد.
اكنون به گفتار قرآنت گوش فرا دهيم كه اين همه را به دارنده ايمان - ايمانى تعهدآميز و توأم با عمل - نويد مى‏دهد:
1. هدايت:
ان الذين امنوا و عملوا الصالحات همانا كسانيكه ايمان آوردند و اعمال شايسته (تعهدات متناسب با ايمان) بجاى آوردند،
يهديهم ربهم بايمانهم پروردگارشان به وسيله ايمانشان (كه با عمل همراه است) هدايتشان مى‏نمايد (به سر منزل سعادت، به راه‏هاى قابل پيمودن، به وسائل تكامل.)
(يونس / 9)
يا ايها الناس قد جاءكم برهان من ربكم هان اى انسانها! همانا از سوى پروردگارتان براى شما دليلى قاطع آمد.
و انزلنا اليكم نورا مبينا و فرستاديم به سوى شما نورى روشنگر.
فاما الذين امنوا بالله و اعتصموا به پس آنكسانيكه به خدا ايمان آورده و به او متمسك و متكى گردند،
فسيدخلهم فى رحمة منه و فضل و يهديهم اليه صراطا مستقيما پس خدا آنان را مشمول رحمت و فضل خويش مى‏سازد و به راهى مستقيم راهبريشان مى‏كند.
(نساء - 175 - 174)
والذين جاهدوا فينا النهدينهم سبلنا و آنكسانيكه در راه ما (و بخاطر هدف‏هاى الهى) مجاهدت كنند، به راه‏هاى خود (كه راه‏هاى سعادت و تكامل انسان است) راهبريشان مى‏كنيم.
و ان الله لمع المحسنين و بيگمان خدا با نيكوكاران است.
(عنكبوت - 69)
2. نور
الله ولى الذين امنوا يخرجهم من الظلمات الى النور خدا سرپرست و هم جبهه مومنان است، آنان را از ظلمت‏ها (ظلمت‏هاى جهل، خرافه، غرور، نظام‏هاى تحكم‏آميز و ضد انسانى) مى‏رهاند و به نور (نور معرفت، دانش و ارزشهاى انسانى) مى‏رساند.
و الذين كفروا اولياؤهم الطاغوت يخرجونهم من النور الى الظلمات و آنانكه كفر و انكار ورزيدند، سرپرستان و اربابانشان طاغوت‏ها و سركشان و تجاوزكارانند، آنان را از نور و معرفت دور ساخته به زندان ظلمت‏ها و تاريكى‏ها مى‏كشانند.
اولئك اصحاب النار هم فيها خالدون آنها همگى مصاحبان آتش و در آن جاودانه‏اند.
(بقره / 257)
يا ايها الذين امنوا اذكروا الله ذكرا كثيرا اى كسانيكه ايمان آورده‏ايد! خدا را بسيار ياد كنيد.
و سبحوه بكرة و اصيلا و در هر بامداد و شامگاه، او را به پيراستگى و پاكى بستائيد.
هو الذى يصلى عليكم و ملئكته ليخرجكم من الظلمات الى النور اوست كه بر شما درود مى‏فرستد - و فرشتگانش نيز - تا شما را از ظلمت‏ها برهاند و به نور و روشنى رهنمون گردد.
(احزاب / 41 - 43)
يا ايها الذين امنوا اتقواالله و امنوا برسوله. اى كسانيكه در دائره مومنان در آمديد! از خدا پروا گيريد و به پيامبرش به درستى بگرويد.
يؤتكم كفلين من رحمته تا به شما دو بخش و دو بهره از رحمتش، نصيب فرمايد.
و يجعل لكم نورا تمشون به و براى شما فروغ و نورى كه با آن بتوانيد راه پيمود، قرار دهد.
(حديد / 28)
3. اطمينان و سكون و امن:
رهائى از دغدغه و وسوسه و اضطراب يكى از مهمترين ويژگيهاى مؤمن است. و قرآن نويد اين حالت بسيار ارزشمند روحى:
الذين امنوا و تطمئن قلوبهم بذكرالله انانكه ايمان آوردند و دلهايشان با ياد خدا ثبات و اطمينان يافت (بسوى خدا هدايت ميشوند.)
الا بذكرالله تطمئن القلوب همانا بوسيله ياد خدا، دلها طمأنينه و ثبات ميگيرد.
الذين امنوا و عملوا الصالحات طوبى لهم و حسن مأب آنانكه ايمان آوردند و عمل شايسته كردند، فرخنده باد امروزشان و نيكو باد آينده‏شان.
(رعد / 28 - 29)
ابراهيم (عليه السلام)، همين واقعيت را با مشركان سرگردان زمان خود، كه چون از مكتب و مسلكى مشخص و حساب شده و مقرون به دليل، پيروى نمى‏كردند نمى‏توانستند دلى آرام و روحى مطمئن داشته باشند در ميان نهاد و سكون نفس و امنيت درونى خود را كه از ايمانى راسخ، مايه مى‏گرفت به رخ آنان كشيد:
و حاجه قومه و قوم او (ابراهيم) با او به مجادله پرداختند.
قال اتحاجونى فى الله و قد هدين گفت: آيا با من درباره خدا مجادله مى‏كنيد و حال آنكه خدا مرا هدايت كرده است.
ولا اخاف ما تشركون به الا ان يشاء ربى شيئا و از آنچه شما شريك خدا دانسته‏ايد هيچ بيمى ندارم مگر آنكه خدا در باره من چيزى اراده كند.
وسع ربى كل شى علما اولا تتذكرون پروردگارم به همه چيز دانشش گسترده است. با اينحال آيا بخود نمى‏آئيد؟
و كيف اخاف ما اشركتم و لا تخافون انكم اشركتم بالله ما لم ينزل به عليكم سلطانا چگونه من از آنچه شما شريك خدا قرار داده‏ايد بترسم و شما از اينكه بدو شرك آورده‏ايد نترسيد؟ با اينكه شما را هيچ حجت و برهانى بر اين نيست.
فاتى ألفريقين احق بالا من ان كنتم تعلمون كداميك از ما دو گروه، به ايمنى سزاوارتريم (من كه خدا را شناخته و با بصيرت و آگاهى بدو راه يافته‏ام؟ يا شما كه بر پندار باطل خود هيچ حجتى نداريد؟) اگر مى‏دانستيد!!
الذين امنوا و لم يلبسوا ايمانهم بظلم آنها كه ايمان آورده‏اند و ايمان خود را به ظلم و ستم نيالوده‏اند.
اولئك لهم ألا من و هم مهتدون فقط آنها را ايمنى هست و آنهايند هدايت يافتگان.
(انعام / 80 - 82)
4. ثمر بخش بودن:
مومن مى‏داند كه هر گامش، او را يك قدم به هدف نزديك مى‏سازد، حركت و تلاشش اثرى مثبت و نيكو به جاى مى‏گذارد، كمترين كوشش او ضايع و خنثى نمى‏ماند و فعاليت هايش عموما ثمر بخش مى‏گردد:
و ما جعلنا القبلة التى كنت عليها الا لنعلم من يتبع الرسول ممن ينقلب على عقبه قبله پيشين تو (بيت المقدس) را معين نكرده بوديم مگر براى آنكه پيروان واقعى پيامبر، از دنباله روان سنت‏هاى جاهلى، معلوم و ممتاز گردند.
و ان كانت لكبيرة الا على الذين هدى الله هر چند كه بسى بزرگ و مهم مى‏نمود مگر براى كسانيكه خدا هدايتشان كرده است.
و ما كان الله ليضيع ايمانكم و خدا هرگز ايمان شما را ضايع نمى‏كرد.
ان الله بالناس لرؤف رحيم همانا خدا بر مردمان مهربان و داراى رحمت است.
(بقره: بخشى از آيه 143)
فمن يعمل من الصالحات و هو مؤمن فلا كفران لسعيه هر كس همراه با ايمان، از كارهاى شايسته چيزى به عمل آورد، كوشش او پوشيده و ناسپاس نخواهد ماند.
و ان له كاتبون و يقينا ما براى او نويسنده (اى امين) خواهيم بود.
(انبياء / 94)


نوشته شده در   شنبه 6 آذر 1389    
PDF چاپ چاپ