چهارشنبه 7 اسفند 1398 | Wednesday, 26 February 2020
 منوی اصلی
 
اوقات شرعی 
 
تاریخ : دوشنبه 4 آذر 1392     |     کد : 25801

اخلاق فردي 6 : دنيا ، عرصه پهناور امتحان

2) طوبی ؛ خانواده و رسانه / انسان مي تواند به جايي برسد كه نه تنها خودي نبيند، بلكه همه جا جلوه خدا را ببيند، رمز «وَ هو مَعَكُمْ اَيْنَ ما كُنْتُمْ واللّه ُ بِما تعملونَ بصير» (حديد: 3) هم اين است كه او همه جا با ماست. كسي كه اين گونه است، نه تنها ميان خود و خدا فاصله اي نمي بيند، بلكه حتي خودي نمي بيند .

2) طوبی ؛ خانواده و رسانه
اخلاق فردي 6 : دنيا ، عرصه پهناور امتحان
انسان مي تواند به جايي برسد كه نه تنها خودي نبيند، بلكه همه جا جلوه خدا را ببيند، رمز «وَ هو مَعَكُمْ اَيْنَ ما كُنْتُمْ واللّه ُ بِما تعملونَ بصير» (حديد: 3) هم اين است كه او همه جا با ماست. كسي كه اين گونه است، نه تنها ميان خود و خدا فاصله اي نمي بيند، بلكه حتي خودي نمي بيند. آن كس كه خدا را دارد، از همه چيز بي نياز است و هر چيزي در نزد او حقير و بي ارزش است. عارف خدا جو، شهيد چمران در وصف چنين افرادي مي گويد:
من اين قدر احساس بي نيازي مي كنم كه در زير شديدترين حملات هم از كسي تقاضاي كمك نمي كنم، حتي فرياد برنمي آورم، حتي آه نمي كشم، در دنياي فقر آن قدر پيش مي روم كه به غناي مطلق برسم و اكنون اگر اين كلمات درد آلود را از قلب مجروحم بيرون مي ريزم، براي آن است كه دوران خطر سپري شده و امتحان به سر آمده است و كمر فقر شكسته و همت و اراده پيروز شده است.
انسان بايد آن قدر خودش را از اغيار تهي كند كه غير خدا در او جاي نگيرد كه اين حالت، موجب عزت نفس در عين بي نيازي از ديگران مي شود. عده اي از ما هم خواهان دنيا هستيم و هم ولايت و با اين حال، خود را شيعه واقعي مي ناميم و اين ممكن نيست؛ زيرا شيعه مولا علي عليه السلامدنيا را محل رسيدن به آرزوها نمي بيند:
عز دنيا بايدت با دين بهم
دين و دنياي كسي نايد بهم
چنان كه شهيد چمران مي فرمايد:
دنيا، ميدان بزرگ آزمايش است كه هدف آن، جز عشق چيزي نيست. در اين دنيا همه چيز در اختيار بشر گذاشته شده و وسايل و ابزار كار فراوان است، عالي ترين نمونه هاي صنعت و زيباترين مظاهر خلقت، از سنگريزه ها تا ستارگان، از سنگدلان جنايتكار تا دل هاي شكسته يتيمان، از نمونه هاي ظلم و جنايت تا فرشتگان حق و عدالت، همه چيز و همه چيز در اين دنياي رنگارنگ خلق شده است. انسان را به اين بازيچه هاي خلقت مشغول كرده اند، هر كسي به شأن خود به چيزي مي پردازد، ولي كساني يافت مي شوند كه سوزي در دل و شوري در سر دارند كه به اين بازيچه راضي نمي شوند.
اين سخن، بارقه اي از كلام خداوند است كه مي فرمايد:
يعلمونَ ظاهِرا من الحياةِ الدُّنيا و هُمْ عن الاخرةِ هُمْ غافلون. (روم: 7)
عده اي به همين زيبايي هاي ظاهري دنيا دل خوش دارند و از زيبايي هاي باطني آن بي خبرند.
امام علي عليه السلام در آشتي ناپذيري دنيا و آخرت مي فرمايد:
دنيا و آخرت دو دشمن دوگانه و دو راه جدا از همند، پس هر كه دنيا را دوست بدارد و خويشتن را به ولايتش بسپارد، به آخرت كينه مي ورزد و آن را دشمن مي گيرد و اين دو در مَثَل، شرق و غرب را ماند كه هر كس در اين ميان در حركت است. به هر ميزان به هر يك نزديك شود، به همان ميزان از ديگري دور مي شود و اين دو دافع يكديگرند.1
عده اي از انسان ها تمام وجودشان در اسارت دنيا و شيطان است و عده اي ديگر از چشمه سار معنويت مي نوشند و متاع دنيا در نزد آنان پست و بي ارزش است. چنان كه عارف دنيا رسته اي چون شهيد چمران مي گويد:
چون اين لذت ها را به من چشاندي، به ناپايداري دنيا و خوشي هاي زودگذر آن پي بردم و از غوغاي حيات گذشتم. خدايا تو را شكر مي كنم كه از پوچي ها و ناپايداري ها و خوشي ها و قيد و بندها آزادم ساختي و مرا در طوفان هاي خطرناك حوادث رها كردي و در هياهوي حيات، در مبارزه با ظلم و كفر غرقم كردي و مفهوم واقعي حيات را به من فهماندي.
مولا علي عليه السلام مي فرمايد: «الدنيا دارُالفراق؛ دنيا محل هجران است».2
فرصت عمر قليل است و به يك نيم نگاه
ديده را بسته ز آمال جهان بايد رفت
هر كجا صحبت خودبيني و خودآرايي است
فارغ از خدعه اين بي خبران بايد رفت
هر چه آدمي از قيد و بند دنيايي رها باشد، اوج مي گيرد و به بالا مي رود كه:
ما ز بالاييم و بالا مي رويم
ما ز درياييم و دريا مي رويم
(مولانا)
حضرت علي ابن الحسين عليه السلام مي فرمايد:
دنيا پشت كرده است و كوچ مي كند و آخرت روي كرده است و مي آيد و براي هر يك از اين دو فرزنداني هست، پس شما از فرزندان آخرت باشيد و نه از فرزندان دنيا و از زاهدان در دنيا باشيد كه به آخرت مشتاقند.3
پيام متن:
1. خالي كردن درون از اغيار و بي نيازي انسان از خلق.
2. دنيا، محل هجران و فنا و آخرت، محل قرار و بقا.
3. آشتي ناپذيري دنيادوستي و آخرت.
پی نوشت
1. نهج البلاغه، حكمت 103.
2. مستدرك الوسايل، ج 2، باب 79، ص 478.
3. بحار الانوار، ج 70، ص 314.
اسماعيل منصوري


نوشته شده در   دوشنبه 4 آذر 1392    
PDF چاپ چاپ