شنبه 5 بهمن 1398 | Saturday, 25 January 2020
 منوی اصلی
 
اوقات شرعی 
 
تاریخ : دوشنبه 4 شهريور 1392     |     کد : 24195

مناجات المحبّين (دوستداران خدا)

مناجات کسانى است که خدا را دوست دارند و به او عشق مى ورزند ; کسانى که محبّت خداوند را مى طلبند و از او مى خواهند به بنده اش نظر افکند و مهربانانه به وى بنگرد . (1) بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ به نام خداوند بخشنده مهربان اِلـهى مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِکَ فَرامَ مِنْکَ بَدَلاً، وَمَنْ ذَا الَّذى


مناجات المحبّين (دوستداران خدا)
مناجات کسانى است که خدا را دوست دارند و به او عشق مى ورزند ; کسانى که محبّت خداوند را مى طلبند و از او مى خواهند به بنده اش نظر افکند و مهربانانه به وى بنگرد . (1)
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
اِلـهى مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِکَ فَرامَ مِنْکَ بَدَلاً، وَمَنْ ذَا الَّذى
خدایا کیست که شیرینى محبت تو را چشیده باشد و جز تو آهنگ دیگرى را بکند و کیست که به
آنَسَ بِقُرْبِکَ فَابْتَغى عَنْکَ حِوَلاً، اِلهى فَاجْعَلْنا مِمَّنِ اصْطَفَیْتَهُ لِقُرْبِکَ وَ
مقام قرب تو انس گرفته باشد و درصدد روگرداندن از تو باشد خدایا قرار ده ما را از زمره کسانى که براى قرب
وِلایَتِکَ، وَاَخْلَصْتَهُ لِوُدِّکَ وَمَحَبَّتِکَ، وَشَوَّقْتَهُ اِلى لِقآئِکَ، وَرَضَّیْتَهُ
و دوستیت برگزیده اى و براى عشق و محبتت خالصش گردانده و به دیدارت شایقش کرده و به قضا و قدرت
بِقَضآئِکَ، وَمَنَحْتَهُ بِالنَّظَرِ اِلى وَجْهِکَ، وَحَبَوْتَهُ بِرِضاکَ، وَاَعَذْتَهُ مِنْ
راضیش ساخته و به دیدن رویت به او نعمت بخشیده و به خشنودى خویش مخصوصش گردانده و از غم هجران
هَجْرِکَ وَقِلاکَ،وَبَوَّاْتَهُ مَقْعَدَ الصِّدْقِ فى جِوارِکَ، وَخَصَصْتَهُ بِمَعْرِفَتِکَ، وَ
و فراقت پناهش داده و در جایگاه راستى در جوار خویش جایش داده و به معرفت خویش مخصوصش کرده و
اَهَّلْتَهُ لِعِبادَتِکَ، وَهَیَّمْتَ قَلْبَهُ لاِِرادَتِکَ، وَاجْتَبَیْتَهُ لِمُشاهَدَتِکَ، وَاَخْلَیْتَ
براى پرستش و عبادتت او را لایق کردى و در ارادت خویش شیدایش کردى و براى مشاهده جمالت برگزیدى و رویش را براى
وَجْهَهُ لَکَ، وَفَرَّغْتَ فُؤادَهُ لِحُبِّکَ، وَرَغَّبْتَهُ فیما عِنْدَکَ، وَاَلْهَمْتَهُ ذِکْرَکَ،
خودت خالى کردى و دلش را براى محبّتت فارغ کردى و بدانچه نزد توست راغبش کردى و ذکر خویش را بدو الهام کردى
مِمَّنْ دَأْبُهُمُ الاِْرْتِیاحُ اِلَیْکَ وَالْحَنینُ، وَ دَهْرُهُمُ الزَّفْرَةُ وَالاَْنینُ، جِباهُهُمْ
از کسانى که شیوشان در زندگى شادى با تو و زارى به درگاه توست و روزگارشان آه و ناله است پیشانیهاشان در برابر
ساجِدَةٌ لِعَظَمَتِکَ، وَعُیُونُهُمْ ساهِرَةٌ فى خِدْمَتِکَ، وَدُمُوعُهُمْ سآئِلَةٌ مِنْ
عظمتت به خاک افتاده و دیدگانشان در خدمتت یکسره بیدار است و سرشکشان از ترس تو
خَشْیَتِکَ، وَقُلُوبُهُمْ مُتَعَلِّقَةٌ بِمَحَبَّتِکَ، وَاَفْئِدَتُهُمْ مُنْخَلِعَةٌ مِنْ مَهابَتِکَ، یا
ریزان و دلهاشان به محبّتت آویزان و قلبهاشان از هیبتت از جا کنده شده است اى
مَنْ اَنْوارُ قُدْسِهِ لاَِبْصارِ مُحِبّیهِ رآئِقَةٌ، وَسُبُحاتُ وَجْهِهِ لِقُلُوبِ عارِفیهِ
که انوار قدسش براى دیدگان دوستانش در کمال درخشندگى است و پرتوافکنیهاى جمالش براى قلوب عارفان زداینده (چرکیها)
شآئِفَةٌ، یا مُنى قُلُوبِ الْمُشْتاقینَ، وَیا غایَةَ امالِ الْمُحِبّینَ، اَسْئَلُکَ حُبَّکَ
است اى آرمان دل مشتاقان و اى منتهاى آرزوى دوستان از تو خواهم دوستى خودت
وَاَوْزَعْتَهُ شُکْرَکَ، وَشَغَلْتَهُ بِطاعَتِکَ، وَصَیَّرْتَهُ مِنْ صالِحى بَرِیَّتِکَ،
و سپاسگزاریت را بدو نصیب کردى و به طاعت خود سرگرمش ساختى و او را از بندگان شایسته ات گرداندى
وَاخْتَرْتَهُ لِمُناجاتِکَ، وَقَطَعْتَ عَنْهُ کُلَّ شَىْء یَقْطَعُهُ عَنْکَ، اَللّهُمَّ اجْعَلْنا
و براى مناجات خود انتخابش کردى و بریدى از او هر چه را که موجب بریدنش از تو گردد خدایا قرار ده ما را
وَحُبَّ مَنْ یُحِبُّکَ، وَحُبَّ کُلِّ عَمَل یُوصِلُنى اِلى قُرْبِکَ، وَاَنْ تَجْعَلَکَ
و دوستى دوستدارانت و دوستى هر عملى که مرا به قرب تو واصل گرداند و تو را در پیش من
اَحَبَّ اِلَىَّ مِمّا سِواکَ، وَاَنْ تَجْعَلَ حُبّى اِیّاکَ قآئِداً اِلى رِضْوانِکَ، وَشَوْقى
محبوبتر از ماسواى تو قرار دهد و از تو خواهم که دوستیم را نسبت به تو جلو دارم قرار دهى تا مرا به رضوانت بکشاند و اشتیاقم را
اِلَیْکَ ذائِداً عَنْ عِصْیانِکَ، وَامْنُنْ بِالنَّظَرِ اِلَیْکَ عَلَىَّ، وَانْظُرْ بِعَیْنِ الْوُدِّ
بسویت چنان کنى که بازدارنده از نافرمانیت باشد و بر من منت نِه به این که بر من توجهى فرمایى و با دیده دوستى
وَالْعَطْفِ اِلَىَّ، وَ لاتَصْرِفْ عَنّى وَجْهَکَ، وَاجْعَلْنى مِنْ اَهْلِ الاِْسْعادِ
و عطوفت بر من بنگرى ورو از من مگردانىو مرا از جمله سعادتمندان وبهره مندان نزد خود
وَالْحِظْوَةِ عِنْدَکَ، یا مُجیبُ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ.
قرار دهى اى پاسخ دهنده اى مهربانترین مهربانان.
1. بحارالانوار، جلد 91، صفحه 148.


نوشته شده در   دوشنبه 4 شهريور 1392    
PDF چاپ چاپ