يکشنبه 29 دي 1398 | Sunday, 19 January 2020
 منوی اصلی
 
اوقات شرعی 
 
تاریخ : يکشنبه 25 تير 1391     |     کد : 18410

سوره 81. تكوير آيه 1-5

سوره 81. تكوير آيه 1-5

آيه
- إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ (1) وَ إِذَا النُّجُومُ انكَدَرَتْ (2) وَإِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ (3) وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ (4) وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ (5)
- ترجمه
- آنگاه كه خورشيد در هم پيچيده و تاريك شود (1) و آنگاه كه ستارگان به خاموشى گرايند (2) و آنگاه كه كوهها به حركت درآيند (3) و آنگاه كه شتران باردار به حال خود رها شوند (4) و آنگاه كه حيوانات وحشى، برانگيخته و گرد هم آيند (5)


نکته ها
«تكوير»، به معناى درهم پيچيدن است كه در مورد خورشيد، به جمع شدن شعله‏ هاى آن و خاموش شدن آن منجر مى ‏گردد.
حركت كوهها در آستانه قيامت، ناشى از زلزله بزرگى است كه باعث فروپاشى و متلاشى شدن كوهها مى‏ گردد و چنانكه در آيات ديگر نيز آمده است، همچون ريگ بيابان روان مى ‏شوند.
«عِشار» جمع «عَشْراء» به معناى شتر حامله ده ماهه است كه در نزد عرب، با ارزش‏ترين اموال محسوب مى‏ شده است. امّا به هنگام بروز علائم قيامت، بى ‏صاحب مى ‏ماند و كسى به فكر آن نيست.
«وحوش» جمع «وحش» به معناى حيوانى است كه هرگز با انسان‏ها انس نمى ‏گيرد. مانند درّندگان. برخى با استناد به آيه «و ما من دابّة فى الارض و لا طائر يطير بجناحيه الاّ امم امثالكم ما فرطنا فى الكتاب من شى‏ء ثمّ الى ربّهم يحشرون» (31) گفته ‏اند مراد اين آيه نيز، محشور شدن حيوانات در قيامت است. امّا برخى ديگر از مفسران، با توجّه به اينكه سياقِ آيات مربوط به نشانه‏ هاى قبل از قيامت است، گفته ‏اند : منظور آن است كه قبل از قيامت، در اثر زلزله‏ هاى پى در پى همه حيوانات از لانه‏ ها و بيشه‏ هاى خود خارج و در كنار يكديگر جمع مى ‏شوند.(32)
31) انعام، 38.
32) تفسير الميزان.
1- نظام موجود خورشيد و ستارگان در آسمان و كوه و دريا و زمين، روزى دگرگون مى ‏شود. «اذا الشمس كوّرت و...»
2- هستى، محكوم اراده خداوند است و هرگاه او اراده كند، نظام عالم به هم مى‏ خورد. «اذا الشمس كوّرت و...»
3- شايد در قيامت، حيوانات وحشى نيز زنده شوند. «و اذا الوحوش حُشرت»

توضيحات
سيماى سوره تكوير
اين سوره بيست و نه آيه دارد و در مكّه نازل شده است.
نام سوره، برگرفته از آيه اول است و به معناى درهم پيچيده شدن و تاريك شدن است.
محتواى سوره نشان مى ‏دهد كه اين سوره در اوايل بعثت نازل شده است، زيرا مخالفان در اوايل دعوت، آن حضرت را مجنون مى ‏خواندند و اين سوره همانند سوره قلم كه در اوايل بعثت نازل شده، مشتمل بر تنزيه آن حضرت از اين گونه تهمت‏ها مى ‏باشد.(29)
بخش اول اين سوره، تغييرات عظيم و فراگير اين جهان را كه مقدمه برپا شدن قيامت است، بيان مى‏ كند و بخش دوم، بيانگر جايگاه والاى قرآن و نقش و تأثير آن در روح و روان آدميان است.
در روايات، براى تلاوت اين سوره كه موجب تذكّر و غفلت ‏زدايى انسان مى‏ شود، فضيلت‏هاى بسيارى نقل شده است.(30)
29) تفسير الميزان.
30) تفسير نورالثقلين.


نوشته شده در   يکشنبه 25 تير 1391    
PDF چاپ چاپ