سه شنبه 29 بهمن 1398 | Tuesday, 18 February 2020
 منوی اصلی
 
اوقات شرعی 
 
تاریخ : جمعه 23 تير 1391     |     کد : 18385

77. سوره مرسلات آيه 1-7

سوره 77. مرسلات آيه 1-7

آيه
- وَ الْمُرْسَلاَتِ عُرْفاً (1) فَالْعَاصِفَاتِ عَصْفاً (2) وَ النَّاشِرَاتِ نَشْراً (3) فَالْفَارِقَاتٍ فَرْقاً (4) فَالْمُلْقِيَاتِ ذِكْراً (5) عُذْراً أَوْ نُذْراً (6) إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَاقِعٌ (7)
- ترجمه
- به فرستاده‏ هاى پى در پى سوگند (1) پس به طوفان‏هاى سهمگين (سوگند) (2) به نشر دهندگانى (كه حق را به نيكويى) نشر مى‏ دهند سوگند (3) پس آنان كه به طور كامل (بين حق و باطل) فرق مى‏ گذارند (4) پس به القا كنندگان ذكر (و وحى به پيامبران) (5) براى (رفع) عذر يا هشدار و انذار (6) همانا آنچه وعده داده مى ‏شويد، واقع شدنى است (7)

نکته ها
كلمه «عُرف» به معناى پى در پى است و به يال اسب كه موهاى رديف دارد، عُرْف گويند. اين واژه به معناى نيك و پسنديده نيز آمده و كلمه‏ ى «معروف» از آن است.
براى امورى كه در پنج آيه اول اين سوره به آنها سوگند ياد شده، يعنى «المرسلات، العاصفات، الناشرات، الفارقات و الملقيات»، سه تفسير بيان شده است:
الف: برخى از مفسران عقيده دارند مراد از آنها انواع بادها و طوفان‏ها است؛(247)
ب: برخى عقيده دارند كه مراد از آنها انواع فرشتگان است؛(248)
ج: برخى عقيده دارند كه آيات اول و دوم مربوط به باد و طوفان و آيات سوم تا پنجم مربوط به فرشتگان است و اين تفكيك به خاطر نوع حرف عطف است، زيرا حرف «واو» در اول آيه نشانه جدايى و حرف «فاء» در اول آيه نشانه اتصال است.
«العاصفات» جمع «عاصف» به معناى باد شكننده و سخت است، چنانكه در آيه 12 سوره يونس مى ‏خوانيم: «ريح عاصف» و كلمه «عصف» به معناى تندباد است، مانند: «كعصفٍ مأكول» (249)، «والحبّ ذو العصف» (250)
اگر مراد از «عاصفات» را فرشتگان بدانيم، معناى آيه چنين است كه فرشتگان، فرمان الهى را با شدّت و سرعت انجام مى ‏دهند. نظير آياتى كه مى ‏فرمايد: «يفعلون ما يؤمرون» (251) و يا «هم بامره يعملون»(252).
در كنار هم آمدن سوگند به بادها و فرشتگان، شايد به خاطر شباهت ميان باد و فرشته باشد، از اين نظر كه هر دو لطيف و سريع ‏اند و در آفرينش و تدبير امور نقش دارند.
كلمه «ملقيات» به صورت جمع آمده است، شايد به خاطر آن كه گاهى فرشتگان ديگرى همراه فرشته وحى يعنى جبرئيل نازل مى ‏شوند و شايد به خاطر آن باشد كه گاهى فرشته و گاهى افراد و امور ديگر وسيله تذكر انسان شده و مسايلى را به انسان القا مى ‏كنند.
خداوند متعال بايد حجّت را بر مردم تمام كند و جلوى بهانه‏ ها و عذرتراشى ‏ها را بگيرد. «عذراً». در آيه 134 سوره طه نيز مى ‏خوانيم : اگر قبل از آمدن انبيا مردم را هلاك كنيم، عذر خواهند آورد و مى ‏گويند : چراپيش از اين پيامبرى نفرستاد تا ما از او پيروى كنيم و گرفتار نشويم.
در صفات سه گانه ناشرات، فارقات و ملقيات يك سير طبيعى وجود دارد. يعنى ابتدا بايد فرشتگانى معارف را گسترش دهند : «الناشرات»، سپس در سايه آن، حق و باطل و حلال و حرام از هم جدا شوند: «الفارقات» و به دنبال آن، ذكر القا شود. «فالملقيات ذكراً»(253)
247) تفسير كبير فخررازى.
248) تفسيرالميزان.
249) فيل، 5 .
250) الرّحمن، 12.
251) نحل، 50.
252) انبياء، 27.
253) تفسيرالميزان.
1- آنچه از جانب خداوند فرستاده مى ‏شود، مقدّس و قابل سوگند خوردن است. «والمرسلات»
2- الطاف خداوند، دائمى و مستمر است.(254) «والمرسلات عرفا»
3- آنچه از جانب خداوند نازل مى‏ شود، خير است.(255) «والمرسلات عرفا»
4- در نظام آفرينش، حتّى وزش باد به طور تصادفى نيست، بلكه آفريدگار جهان، آن را مى ‏فرستد. «المرسلات»
5 - مأموريّت‏هاى مهم، بايد به سرعت انجام شود. «عصفاً»
6- در جهان ‏بينى الهى، نرمى و سختى هر كدام به جاى خود ارزشمند است. «عرفاً... عصفاً»
7- توسعه و گسترش به معناى ناديده گرفتن اصول و چارچوب نيست. «والناشرات نشراً فالفارقات فرقاً»
8 - در نظام هستى كارها تقسيم شده و هر كارى به فرد يا گروهى سپرده شده و اين رمز مديريّت موفق است. «المرسلات، الناشرات، الفارقات»
9- در نظام الهى، تكوين و تشريع در كنار يكديگرند. «والمرسلات... فالملقيات ذكراً»
10- در مأموريّت‏هاى ارشادى بايد مطلب به مخاطبان تفهيم شود. «فالملقيات ذكراً»
11- هرگونه ذكر، الهام، علم و خطور حق از سوى خداوند است. «فالملقيات ذكراً»
12- خداوند با تفاوت‏هايى كه ميان حق و باطل قرار داده، هم اتمام حجّت كرده است: «عذراً» و هم هشدار مى ‏دهد. «نُذراً»
13- در مأموريّت‏هاى ارشادى، بايد راه بهانه ‏جويى مسدود شود. «عذراً او نذراً»
14- براى امور مهم همچون وقوع قيامت، سوگندهاى متعدّد مفيد و راهگشا است. «والمرسلات، فالعاصفات، والناشرات، فالفارقات، فالملقيات، انّما توعدون لواقع»
15- انسان در مورد قيامت، دائماً نياز به تذكّر و يادآورى دارد. «فالملقيات ذكراً... انّما توعدون لواقع»254) اين معنا در صورتى استفاده مى ‏شود كه كلمه «عُرف» را به معناى پى در پى بدانيم.
255) در صورتى كه كلمه «عُرف» را به معناى خير و نيكى بدانيم، نظير آيه «وأمر بالعرف».

توضيحات
سيماى سوره مرسلات‏
اين سوره پنجاه آيه دارد و در مكّه نازل شده است.
نام سوره برگرفته از آيه اول است كه با «مرسلات» آغاز شده است و مراد از آن، فرشتگانى هستند كه از سوى خداوند براى انجام امور مختلف، فرستاده مى ‏شوند.
اين سوره نظير سوره‏ هاى انبياء (234)، قمر (235)، حج (236)، واقعه (237)، حاقّه (238)، قيامت (239)، نباء (240)، تكوير (241)، انفطار (242)، انشقاق (243)، غاشية (244)، قارعه (245) و زلزال (246) با آيات مربوط به معاد شروع شده است.
چنانكه مانند سوره‏هاى فاطر، ذاريات و نازعات با سوگند به فرشتگان آغاز شده است.
در اين سوره، آيه «ويل يومئذ للمكذّبين» ده مرتبه تكرار شده، همان گونه كه در سوره الرّحمن آيه «فباىّ آلاء ربّكما تكذّبان» ودر سوره قمر آيه «فكيف كان عذابى و نذر» تكرار شده است.
234) اقترب للناس حسابهم».
235) اقتربت الساعة».
236) انّ زلزلة الساعة شى‏ء عظيم».
237) اذا وقعت الواقعة».
238) الحاقّة ما الحاقّة».
239) لااقسم بيوم القيامة».
240) عمّ يتساءلون».
241) اذا الشمس كوّرت».
242) اذا السماء انفطرت».
243) اذا السماء انشقت».
244) هل اتاك حديث الغاشية».
245) القارعة ما القارعة».
246) اذا زلزلت الارض زلزالها».


نوشته شده در   جمعه 23 تير 1391    
PDF چاپ چاپ