شنبه 3 اسفند 1398 | Saturday, 22 February 2020
 منوی اصلی
 
اوقات شرعی 
 
تاریخ : يکشنبه 18 تير 1391     |     کد : 18032

سوره 59. حشر آيه 1

سوره 59. حشر آيه 1

سوره 59. حشرآيه
- سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِى السَّمَوَ اتِ وَمَا فِى الْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ‏
- ترجمه
- آنچه در آسمان‏ها و آنچه در زمين است، براى خدا تسبيح كنند (و خدا را به پاكى مى‏ ستايند) و اوست قدرتمند شكست ناپذير حكيم.
- نکته ها
- در قرآن، حدود 85 بار واژه «تسبيح» بكار رفته است. در نماز نيز در حالات مختلف ركوع، سجود و قيام، موضوع تسبيح خدا به طور برجسته به چشم مى ‏خورد.
تسبيح در لغت، به معناى شنا و حركت تند در آب و هوا است و در اصطلاح، منزّه دانستن خداوند از عيب‏ها و سرعت در عبادت اوست.
خداوند داراى دو نوع صفات است: ثبوتيّه و سلبيّه؛ ثبوتيّه، كمالات خدا را بيان مى‏ كند، مثل علم و قدرت، امّا سلبيّه، خداوند را از هرگونه عجز و جهل و نياز منزّه مى ‏داند. تسبيح، نسبت به صفات سلبيّه است و حمد، نسبت به صفات ثبوتيّه.
در مواردى از قرآن و نماز، تسبيح و حمد الهى در كنار هم آمده‏ اند. «يسبّح بحمده» (1)، «سبحان ربّى الاعلى و بحمده» و اين جمع ميان صفات ثبوتيّه و سلبيّه است، به اين معنا كه گوينده، هم خداوند را از هر عيبى دور مى‏ داند و هم به خاطر دريافت الطاف الهى، او را ستايش مى ‏كند.
تسبيح موجودات‏
بعضى گفته‏ اند مراد از تسبيح موجودات، تسبيح تكوينى است نه تشريعى، يعنى همه‏ ى موجودات به زبان حال، نه زبانِ قال، خدا را تسبيح و تنزيه مى‏ كنند، زيرا آفرينش هر موجودى، دليل بر علم و حكمت و قدرت خداوند و منزّه بودن او از هر گونه جهل و لغو و عجز است. پس نيازى نيست كه موجودات، به زبان تسبيح بگويند، بلكه وجودشان، تسبيح خداوند است.
امّا به نظر مى‏رسد مراد قرآن از تسبيح موجودات، تسبيح با زبان باشد، زيرا:
اگر آفرينشِ حكيمانه موجودات نشانه تسبيح باشد، ما اين نشانه را مى ‏فهميم در حالى كه در آيه‏اى ديگر مى‏ فرمايد: شما تسبيح موجودات را نمى ‏فهميد. «لاتفقهون تسبيحهم»(2)
اگر آفرينش، نشانه تسبيح بود، مثل ساختمان زيبا كه مهندس و معمار خود را ستايش مى ‏كند، پس چرا مى ‏فرمايد: «كلّ قد علم صلاته و تسبيحه» (3) موجودات به نماز و تسبيح خود علم دارند و اين امر از روى درك و شعور است نه تكوينى و ناآگاهانه.
تسبيح موجودات نسبت به خداوند دائمى است. در بعضى سوره‏ها به صورت فعل ماضى آمده است: «سبّح» و در بعضى فعل مضارع. «يسبّح»
1) اسراء، 44.
2) اسراء، 44.
1- موجودات آسمان‏ها و زمين، نوعى شعور و درك دارند. «سبّح للّه»
2- اگر بعضى انسان‏ها اهل تسبيح نيستند، ولى تمام هستى تسبيح‏ گوى خدا هستند. «سبّح للّه...»
3- عزّت و حكمت الهى است كه همه را به تسبيح جذب مى ‏كند. «سبّح للّه... و هو العزيز الحكيم»
4- گرچه قدرت، در افراد عادى عامل از دست رفتن تعادل است، ولى خداوند هم قدرت دارد و تمام كارهايش نيز حكيمانه است. «العزيز الحكيم»

توضيحات
سيماى سوره حشر
اين سوره بيست و چهار آيه دارد و در مدينه نازل شده است.
به مناسبت كلمه‏ى «حَشر» كه در آيه دوم آمده، آن را «حشر» نام‏گذارى كرده ‏اند. البتّه مراد از آن، حشر در قيامت نيست، بلكه اجتماع مردم براى كوچ كردن است.
آغاز و انجام اين سوره درباره تسبيح همه موجودات هستى براى خداوند است و محتواى آن بيشتر درباره همكارى منافقان با يهوديان مدينه براى توطئه عليه مسلمانان است كه قرآن مى‏ فرمايد: نقشه‏ هاى آنان به جايى نمى‏ رسد و جز خوارى و شكست، چيزى براى آنها به دنبال ندارد.


نوشته شده در   يکشنبه 18 تير 1391    
PDF چاپ چاپ