دوشنبه 5 اسفند 1398 | Monday, 24 February 2020
 منوی اصلی
 
اوقات شرعی 
 
تاریخ : چهارشنبه 25 آبان 1390     |     کد : 13038

فصل پنجم : واقعات كوفه ؛ بروایت شعر

فصل پنجم : واقعات كوفه ؛ بروایت شعر

فصل پنجم : واقعات كوفه ؛ بروایت شعر
فصل پنجم : واقعات كوفه ؛ بروایت شعر
- شهر آباد

- يكى شهريست آباد
- هوايش پاك و آزاد

- سكونت را مناسب
- در آن هر فرد راغب

- نفوسش بيشمار است
- مساعد بهر كار است

- براى اهل هر كس
- فراهم شغل دلچسب

- همه نعمت مهياست
- نصيب پيرو برناست

- براى ساكن آن
- بسى سهل و فراوان

- ممر ارتزاق است
- كه پاتخت عراق است

- فراتش در وسط است
- هوايش خوش ز شط است

- از آن شط هر سوى شهر
- كشيده مردمان نهر

- حصار آن شديد است
- بناى آن جديد است

- به عهد ابن خطاب
- ز بعد فتح اعراب

- به جنگ قادسيه
- كه باشد اين قضيه

- بسى مشهور در دهر
- بنا گرديده اين شهر

- بنام كوفة الجند
- براى لشكر و غُند

كوفه در عهد خلافت حضرت على (عليه السلام )
ز عمرش كم گذشته
ولى مشهور گشته

در آن معظم وقايع
كه در دهر است شايع

شده اين شهر گاهى
مقر پادشاهى

در آن بوده زمانى
خليفه كاردانى

كه مولاى جهان بود
دليل گمرهان بود

زمانى شاه مردان
به كوفه بوده سلطان

در اين شهر اندر آن دم
ديانت بوده محكم

نبود از ظلم آثار
نه فاسق بود بسيار

فروزان بُد عدالت
گريزان بُد جهالت

ز پاى فيل پر زور
نمى ديد آفتى مور

كه سلطانش على بود
نگهبانش على بود

عبيدالله بن زياد لعنة الله عليه
كسى بر شهر والى ست
كه از هر خير خالى ست

رئيس فاجرين است
انيس كافرين است

پليد و بدنهاد است
عبيد بن زياد است

سگ قدار مكار
زنازاده زناكار

سر اراذل و اوباش
دهن گنديده فحاش

زياد بن سميه
به اوصاف رذيله

هميشه بوده موصوف
به تاريخ است معروف

چنان پست و دغل بو
كه در پستى مثل بود

در اين دم زاده او
كه چون او هست بدخو

پليد رذل ظالم
به كوفه هست حاكم

ابلاغيه والى
هدايت داده والى
كه مى بايد اهالى

لباس سرخ پوشند
شراب سرخ نوشند

به جشن و عيش كوشند
به هم چون عيد جوشند

غم از خاطر بشويند
مبارك باد گويند

مزيّن شهر سازند
رباب و دف نوازند

مجلل جشن گيرند
همه فرمان پذيرند

به حال آن كسى واى
كه از سينه كشد واى

شود كشته هر آدم
كه در چشمش بود غم

بريده گردد آن دست
كه بى رنگ حنا است

شكسته گردد آن پا
كه بازارش نشد جا

از آن كس خون حلال است
كه در قلبش ملال است

كه روز فتح شاه است
عدو او تباه است

حسين در خون طپان است
سر او بر سنان است

متاعش گشته غارت
عيالش در اسارت

اگر اهل بلد را
بود ميل تماشا

سوى دروازه آيند
ز خاطر غم زدايند

كه مى آيند اسيران
به همراه سواران

شوند آن جمع خون دل
به شهر امروز داخل

ورود اسيران به شهر كوفه
به كوفه شد نمايان
مجلل جشن شايان

رباب و دف خروشان
اهالى سرخ پوشان

همه رنگ از حنا كف
به هر جانب ز در صف

دم دروازه مردم
به هم اندر تصادم

همه در عيش و عشرت
نهند از فرط كثرت

براى آن تماشا
بروى دوش هم پا

همه در انتظارند
سوى ره ديده دارند

كه غوغايى بر آمد
خروش عسكر آمد

رسيدند از ره دور
سپه با طبل و شيپور

عيان در بين ايشان
گروهى سينه ريشان

نشسته بر شترها
ز خجلت كرده سر تا

سر جمله برهنه
لباس جمله كهنه

بدنها جمله لرزان
دو ديده اشك ريزان

به پيش اشك باران
روانند نيزه داران

به دست هر پليدى
سر پاك شهيدى

سران روى سنان بود
مقابل با زنان بود

روان هر فرد را پيش
سرى از قوم و از خويش

ميان پر جفايان
شده خالى نمايان

به دست آن دد پست
سر پاك حسين است

به روى نيزه آن سر
ز پى غم ديده خواهر

همان بى يار و صاحب
همان ام المصائب

كه زينب هست نامش
شناسند خاص و عامش

نواى زينب سلام الله عليها
ز خون ، سر سرخ چو گل
شده خواهر چو بلبل

به شوق گل نواخان
چنين گويد به افغان

كه اى ماه نو من
امير و خسرو من

هلال احمر من
شه بى لشكر من

فداى روى خوبت
چه زود آمد غروبت

اگر نه ماه عيدى
چرا قوم يزيدى

همه سرخ از حنا مشت
نمايندت به انگشت ؟

به زخم فرق چاكت
به مشكين موى پاكت

ز خاكستر اثر هست
چنانم در نظر هست

كه ديشب خصم جاهل
تنورت داده منزل

نظر زينب به سر داشت
روان اشك از بصر داشت

كه آن نا ارجمندان
رسانندش به زندان

مجلس ابن زياد لعنة الله عليه
به زندان شب بماندند
به خارى بگذراندند

چو شام غم سر آمد
صباح ديگر آمد

همان والى شوم
كه نامش گشته معلوم

بفرمود اينكه اشرار
بيارايند دربار

به دربان شد اشاره
كه هر كس بى اجازه

سوى دربار آيد
نه كس منعش نمايد

به حكم والى شوم
چنان كه بود مرسوم

بساط قصر چيدند
عساكر صف كشيدند

نشسته بود والى
به روى تخت عالى

چو شد آماده دربار
عبيد دون به حضار

نگاهى پرغضب كرد
اسيران را طلب كرد

زينب و ابن زياد
برون آمد ز زندان
گروهى دردمندان

همه خسته و دلگير
همه بسته به زنجير

رخ جمله برهنه
لباس جمله كهنه

دل از غم خسته زينب
دو دستش بسته زنب

چو شد داخل به مجلس
ز غم گرديده بى حس

لب از گفتار بر بست
خموش يك گوشه بنشست

شد او بين اسيران
چو خور در ابر پنهان

كه او را كس نبيند
دمى راحت نشيند

ولى والى بدبخت
بديدش از سر تخت

بگفت اين قوم اين كيست ؟
چنين محجوبه از چيست ؟

چرا از من نهان شد؟
نهان چون روبهان شد؟

چرا لب از سخن بست ؟
چرا بى اذن بنشست ؟

چرا سازد تمكر
چرا دارد تكبر؟

يكى گفت اين نحيفه
جوان مرده ضعيفه

كه آهش دل بسوزد
به نى آتش فروزد

على را هست دختر
حسين را هست خواهر

ز نسل شاه بطحاست
بغل پرورده زهراست

ز غم جان بر لب است او
جناب زينب است او

چو بشنيد آن ستمگر
بگفت اى دخت حيدر

بيا نزديك من تو
بگو با من سخن تو

بگفت اين حق من نيست
به نامحرم سخن نيست

بگفت الحمد لله
كه غالب بر تو شد شاه

حسين ات داشت واهى
خيال پادشاهى

به سر صد شيطنت داشت
هواى سلطنت داشت

نشد در جنگ فاتح
شكستى خورد واضح

بشد كارش كفايت
از او گشتيم راحت

عجب رسوا شدى تو
اسير ما شدى تو

خدا را شكر صد بار
كه گرديدى چنين خار

بگفتش حمد خالق
كه رسوا كرد فاسق

گرامى داشت ما را
به فخر اهل دنيا

محمد جد ما ساخت
لواى ما بر افراخت

نمى گردند رسوا
حريم آل طه

تو رسواى جهانى
كه خير از شر ندانى

به شب مست شرابى
سحر تا چاشت خوابى

نماز حق نخوانى
به غفلت بگذرانى

نه بس باب تو جانيست
كه جدت نيز زانيست

تو هم اهل زنايى
ز اعداى خدايى

بود مرجانه مامت
از او برگشته نامت

سميه جده ات هست
نبوده زن چو او پست

انجام مجلس
ستمگر كرد فرياد
كه آيد مرد جلاد

ببرد سر ازين تن
از او راحت شوم من

نديمان لب گشادند
به روى دارى ستادند

پس آن بيگانه از رب
گذشت از قتل زينب

سپس گفت آن جفاكار
به آن زنهاى بى يار

سخن ها غير معقول
كه ذكرش نيست مقبول

ز مجلس كوچشان داد
سوى محبس فرستاد

پس آن مغضوب داور
صباح روز ديگر

روان كرد آن اسيران
به سوى شام ويران



عن رسول الله (صلى الله عليه و آله و سلم )
و تاءتيه قوم من محبينا ليس فى الارض اعلم بالله و لا اقوم بحقنا منهم و ليس ‍ على ظهر الارض احد يلتفت اليه غيرهم ، اولئك مصابيح فى ظلمات الجور، و هم الشفعاء و هم واردون حوضى غدا، اعرفهم اذا وردوا علىّ بسيماهم ؛ و اهل كل دين يطلبون ائمتهم و هم يطلبوننا و لا يطلبون غيرنا، و هم قوام الارض ، بهم ينزل الغيث .
((كامل الزيارات ، ص 68))
رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود: جمعى از عاشقان ما به زيارت حسين مى روند، كه در روى زمين آگاه تر از آنان نسبت به ذات حق نيست و مانند آنان احدى حق ما را رعايت نمى كند، در روى زمين غير آنان به حسين من توجه ندارد، اينان در تاريكى هاى ستم روشنگر راهند، آنان شفيعان روز جزايند. فرداى قيامت در كنار حوض بر من وارد مى شوند در حالى كه آنان را به چهره مى شناسم . اهل هر مذهبى امامان خود را خواهانند و اينان ما را مى طلبند و كاسب غير ما نيستند و آنان قوام زمين هستند و باران رحمت حق به احترام آنان نازل مى شود.
لینک اشعار زیبای عاشورائی
بانک اشعار ؛ مدح حضرت امام حسین (ع)
بانک اشعار ؛ مرثیه حضرت امام حسین (ع)
بانک اشعار ؛ مرثیه حضرت زينب (س)
بانک اشعار ؛ مرثیه حضرت عباس (ع)
بانک اشعار ؛ مرثیه حضرت مسلم (ع)
بانک اشعار ؛ مرثیه حضرت علي اصغر (ع)
بانک اشعار ؛ مرثیه حضرت قاسم بن الحسن (ع)
بانک اشعار ؛ مرثیه حضرت عبدالله بن الحسن (ع)
بانک اشعار ؛ مرثیه حضرت ام البنين (س)
بانک اشعار ؛ مرثیه حضرت رقيه (س)
بانک اشعار ؛ مرثیه حضرت علي اكبر (ع)
آفتاب مشرقين , شعر عاشورايي ؛ دیوان آیت الله صافی


دانلود روضه ؛ مرثیه ؛ نوحه و نوای عاشورای امام حسین ع

1) روضه خوانی مقام معظم رهبری امام خامنه ای
2) روضه مرحوم کوثری مداح حضرت امام خمینی ره
3) گلچین روضه کافی ؛ دهه اول محرم
4) گلچین روضه و مرثیه گوناگون و متنوع
5) آلبوم استودیوئی بالدمع فارسی و عربی
6) آلبوم استودیوئی شهادت نامه شبنم
7) گلچین نوحه سرائی آذری ترکی
8) گلچین نوحه سرائی فارسی
9) آلبوم استودیوئی یک سبد مرثیه ؛ ویژه نامه لیلة القدر


نوشته شده در   چهارشنبه 25 آبان 1390    
PDF چاپ چاپ