جمعه 28 تير 1398 | Friday, 19 July 2019
 منوی اصلی
 
اوقات شرعی 
 
تاریخ : جمعه 22 آذر 1392     |     کد : 3319

1ـ زيارت امين الله

اين زيارت را «علاّمه مجلسى» از جهت سند، از صحيح ترين زيارات مى داند (1) و مرحوم حاج شيخ عباس قمى (در مفاتيح الجنان) آن را در نهايت اعتبار معرّفى مى كند . جابر جعفى از امام باقر(عليه السلام) نقل مى كند كه فرمود: پدرم على بن الحسين (عليه السلام) بعد از شهادت پدرش (از فرط غصّه و اندوه و) براى كراهتى كه از حشر و نشر با مردم داشت چند سالى دور از مردم زندگى مى كرد، و ...

1ـ زيارت امين الله
اين زيارت را «علاّمه مجلسى» از جهت سند، از صحيح ترين زيارات مى داند (1) و مرحوم حاج شيخ عباس قمى (در مفاتيح الجنان) آن را در نهايت اعتبار معرّفى مى كند.
جابر جعفى از امام باقر(عليه السلام) نقل مى كند كه فرمود: پدرم على بن الحسين (عليه السلام) بعد از شهادت پدرش (از فرط غصّه و اندوه و) براى كراهتى كه از حشر و نشر با مردم داشت چند سالى دور از مردم زندگى مى كرد، و گاه به سوى عراق به قصد زيارت پدر و جدّش حركت مى كرد و كسى از آن خبر نداشت، روزى به قصد زيارت اميرمؤمنان صلوات الله عليه حركت كرد و من نيز، همراه او بودم و هيچ جنبنده و صاحب روحى غير از دو ناقه، با ما نبود; وقتى به نجف ـ از بلاد كوفه ـ رسيديم، ديديم كه در مكان خاصّى توقّف كرد و گريست; به حدّى كه محاسن شريفش با اشك چشمش تر شد و گفت: السلام عليك يا اميرالمؤمنين... تا آخر اين زيارت كه خواهد آمد.(2)
در هر حال، سندى كه در «مزار كبير» براى اين زيارت آمده، چنين است: جابر جعفى از امام محمّد باقر(عليه السلام) نقل مى كند كه امام زين العابدين(عليه السلام) به زيارت قبر امير مؤمنان(عليه السلام) آمد و كنار قبر آن حضرت ايستاد و گريست و گفت:


اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَمينَ اللهِ فى اَرْضِهِ، وَحُجَّتَهُ عَلى عِبادِهِ، اَلسَّلامُ
سلام بر تو اى امانتدار خدا در زمين او و حجّتش بر بندگان او سلام
عَلَيْكَ يا اَميرَالْمُؤْمِنينَ، اَشْهَدُ اَنَّكَ جاهَدْتَ فِى اللهِ حَقَّ جِهادِهِ، وَعَمِلْتَ
بر تو اى امير مؤمنان گواهى دهم كه تو در راه خدا جهاد كردى چنانچه بايد و رفتار كردى
بِكِتابِهِ، وَاتَّبَعْتَ سُنَنَ نَبِيِّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ، حَتّى دَعاكَ اللهُ اِلى
به كتاب خدا (قرآن) و پيروى كردى از سنتهاى پيامبرش صلى الله عليه و آله تا اين كه خداوند تو را به
جِوارِهِ، فَقَبَضَكَ اِلَيْهِ بِاخْتِيارِهِ، وَاَلْزَمَ اَعْدائَكَ الْحُجَّةَ مَعَ مالَكَ مِنَ
جوار خويش دعوت فرمود و به اختيار خودش جانت را قبض نمود و ملزم كرد دشمنانت را به حجت و برهان
الْحُجَجِ الْبالِغَةِ عَلى جَميعِ خَلْقِهِ، اَللّـهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسى مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِكَ،
با حجّتهاى رساى ديگرى كه با تو بود بر تمامى خلق خود، خدايا قرار ده نفس مرا آرام به تقديرت
راضِيَةً بِقَضآئِكَ، مُولِعَةً بِذِكْرِكَ وَدُعآئِكَ، مُحِبَّةً لِصَفْوَةِ اَوْلِيآئِكَ، مَحْبُوبَةً
و خشنود به قضايت و حريص به ذكر و دعايت و دوستدار برگزيدگان دوستانت و محبوب
فى اَرْضِكَ وَسَمآئِكَ، صابِرَةً عَلى نُزُولِ بَلائِكَ، شاكِرَةً لِفَواضِلِ
در زمين و آسمانت و شكيبا در مورد نزول بلايت و سپاسگزار در برابر
نَعْمآئِكَ، ذاكِرَةً لِسَوابِـغِ آلآئِكَ، مُشْتاقَةً اِلى فَرْحَةِ لِقآئِكَ، مُتَزَوِّدَةً
نعمتهاى فزونت و متذكر عطاياى فراوانت مشتاق به شاد گشتن ديدارت توشه گير
التَّقْوى لِيَوْمِ جَزآئِكَ، مُسْتَنَّةً بِسُنَنِ اَوْلِيآئِكَ، مُفارِقَةً لاِخْلاقِ اَعْدائِكَ،
پرهيزكارى براى روز پاداشت پيروى كننده روشهاى دوستانت دورى گزيننده اخلاق دشمنانت
مَشْغُولَةً عَنِ الدُّنْيا بِحَمْدِكَ وَثَنآئِكَ
سرگرم از دنيا به ستايش و ثنايت
* سپس گونه مبارك خود را برقبر گذاشت وگفت:
اَللّـهُمَّ اِنَّ قُلُوبَ الْمُخْبِتينَ اِلَيْكَ والِهَةٌ، وَسُبُلَ الرّاغِبينَ اِلَيْكَ شارِعَةٌ،
خدايا براستى دلهاى فروتنان درگاهت بسوى تو حيران است و راههاى مشتاقان به جانب تو باز است
وَاَعْلامَ الْقاصِدينَ اِلَيْكَ واضِحَةٌ، وَاَفْئِدَةَ الْعارِفينَ مِنْكَ فازِعَةٌ،
و نشانه هاى قاصدان كويت آشكار و نمايان است و قلبهاى عارفان از تو ترسان است
وَاَصْواتَ الدّاعينَ اِلَيْكَ صاعِدَةٌ، وَاَبْوابَ الاِْجابَةِ لَهُمْ مُفَتَّحَةٌ، وَدَعْوَةَ
و صداهاى خوانندگان بطرف تو صاعد و درهاى اجابت برويشان باز است و دعاى
مَنْ ناجاكَ مُسْتَجابَةٌ، وَتَوْبَةَ مَنْ اَنابَ اِلَيْكَ مَقْبُولَةٌ، وَعَبْرَةَ مَنْ بَكى مِنْ
آن كس كه با تو راز گويد مستجاب است و توبه آن كس كه به درگاه تو بازگردد پذيرفته است و اشك ديده آن كس كه از
خَوْفِكَ مَرْحُومَةٌ، وَالاِْغاثَةَ لِمَنِ اسْتَغاثَ بِكَ مَوْجُودَةٌ، وَالاْعانَةَ لِمَنِ
خوف تو گريد مورد رحم و مهر است و فريادرسى تو براى كسى كه به تو استغاثه كند آماده است و كمك كاريت براى آن كس كه
اسْتَعانَ بِكَ مَبْذُولَةٌ، وَعِداتِكَ لِعِبادِكَ مُنْجَزَةٌ، وَزَلَلَ مَنِ اسْتَقالَكَ مُقالَةٌ،
از تو كمك خواهد رايگان است و وعده هايى كه به بندگانت دادى وفايش حتمى است و لغزش كسى كه از تو پوزش طلبد بخشوده است
وَاَعْمالَ الْعامِلينَ لَدَيْكَ مَحْفُوظَةٌ، وَاَرْزاقَكَ اِلَى الْخَلائِقِ مِنْ لَدُنْكَ
و كارهاى آنان كه براى تو كار كنند در نزد تو محفوظ است و روزيهايى كه به آفريدگانت دهى از نزدت
نازِلَةٌ، وَعَوآئِدَ الْمَزيدِ اِلَيْهِمْ واصِلَةٌ، وَذُنـُوبَ الْمُسْتَغْفِرينَ مَغْفُورَةٌ،
ريزان است و بهره هاى بيشترى هم بسويشان مى رسد و گناه آمرزش خواهان (از تو) آمرزيده است
وَحَوآئِجَ خَلْقِكَ عِنْدَكَ مَقْضِيَّةٌ، وَجَوآئِزَ السّآئِلينَ عِنْدَكَ مُوَفَّرَةٌ، وَ
و حاجتهاى آفريدگانت نزد تو روا شده است و جايزه هاى سائلان در پيش تو شايان و وافر است
عَوآئِدَ الْمَزيدِ مُتَواتِرَةٌ، وَمَوآئِدَ الْمُسْتَطْعِمينَ مُعَدَّةٌ، وَمَناهِلَ الظِّمآءِ
و بهره هاى فزون پياپى است و خوانهاى احسان تو براى طعام خواهان آماده است و حوضهاى آب براى تشنگان
مُتْرَعَةٌ، اَللّـهُمَّ فَاسْتَجِبْ دُعآئى، وَاقْبَلْ ثَنآئى، وَاجْمَعْ بَيْنى وَبَيْنَ
لبريز است خدايا پس دعايم را مستجاب كن و بپذير مدح و ثنايم را و گردآور ميان من و
اَوْلِيآئى، بِحَقِّ مُحَمَّد وَعَلِىٍّ وَفاطِمَةَ، وَالْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ، اِنَّكَ وَلِىُّ
دوستانم به حق محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين كه براستى تويى صاحب
نَعْمآئى،وَمُنْتَهى مُناىَ،وَغايَةُ رَجائى فى مُنْقَلَبى وَمَثْواىَ *
نعمتهايم و منتهاى آرزويم و سر حدّ نهايى اميدم و بازگشتگاه و اقامتگاهم
در كامل الزيارات بعد از اين زيارت، اين فقرات نيز آمده است:
اَنْتَ اِلهى وَسَيِّدى وَمَوْلاىَ،اِغْفِرْ لاِوْلِيآئِنا،
تويى معبود و آقا و مولاى من بيامرز دوستان ما را
وَكُفَّ عَنّا اَعْدآئَنا، وَاشْغَلْهُمْ عَنْ اَذانا، وَاَظْهِرْ كَلِمَةَ الْحَقِّ وَاجْعَلْهَا الْعُلْيا،
و بازدار از ما دشمنانمان را و سرگرمشان كن از آزار ما و آشكار كن گفتار حق را و آن را برتر قرار ده
وَاَدْحِضْ كَلِمَةَ الْباطِلِ وَاجْعَلْهَا السُّفْلى، اِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْء قَديرٌ.(3)
و از ميان ببر گفتار باطل را و آن را پست گردان كه براستى تو بر هر چيز توانايى.
آنگاه امام باقر(عليه السلام) فرمود: هر كه از شيعيان ما اين زيارت و دعا را نزد قبر اميرالمؤمنين(عليه السلام) يا نزد قبر يكى از ائمّه(عليهم السلام) بخواند، خداوند متعال، اين زيارت و دعاى او را در طومارى از نور بالا مى برد و مهر حضرت محمّد(صلى الله عليه وآله) بر آن زده شود و اين گونه محفوظ بماند تا تسليم قائم آل محمّد(عليهم السلام) شود.(4)
مطابق آنچه در كتاب مزار كبير و بحارالانوار آمده است: اين زيارت شريفه هم از زيارات مُطلقه محسوب مى شود و هم از زيارات مخصوصه روز غدير و هم از زيارات جامعه كه در جميع روضات مقدّسه ائمّه(عليهم السلام) خوانده مى شود.(5)



نوشته شده در   جمعه 22 آذر 1392    
PDF چاپ چاپ